Adres https://gelex.eu/eli/EU/act/2019/306@2019-02-18/pl

Spis treści

1. Preambuła
2. 1. Artykuł 1
   2. Artykuł 2
   3. Artykuł 3

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 81 ust. 3 w związku z art. 218 ust. 6 lit. b),

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Unia Europejska wyznaczyła jako jeden ze swoich celów wspieranie ochrony praw dziecka, zgodnie z art. 3 Traktatu o Unii Europejskiej. Środki ochrony dzieci przed bezprawnym uprowadzeniem lub zatrzymaniem stanowią zasadniczą część tej polityki.

(2) Rada przyjęła rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 (zwane dalej rozporządzeniem Bruksela II bis), którego celem jest ochrona dzieci przed szkodliwymi skutkami bezprawnego uprowadzenia lub zatrzymania i ustanowienie procedur zapewniających niezwłoczny powrót dziecka do państwa jego zwykłego pobytu, a także zapewnienie ochrony prawa do kontaktów z dzieckiem i do pieczy nad nim.

(3) Rozporządzenie Bruksela II bis uzupełnia i wzmacnia Konwencję haską z dnia 25 października 1980 r. dotyczącą cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę (zwaną dalej konwencją haską z 1980 r.), która ustanawia, na szczeblu międzynarodowym, system obowiązków i współpracę między umawiającymi się państwami oraz między organami centralnymi, których celem jest zapewnienie niezwłocznego powrotu bezprawnie uprowadzonych lub zatrzymanych dzieci.

(4) Wszystkie państwa członkowskie Unii są stronami konwencji haskiej z 1980 r.

(5) Unia zachęca państwa trzecie do przystąpienia do konwencji haskiej z 1980 r. i wspiera właściwe wdrażanie konwencji haskiej z 1980 r., uczestnicząc, wraz z państwami członkowskimi, między innymi w komisjach specjalnych organizowanych regularnie przez Haską Konferencję Prawa Prywatnego Międzynarodowego.

(6) Wspólne ramy prawne mające zastosowanie między państwami członkowskimi Unii a państwami trzecimi można uznać za najlepsze rozwiązanie w delikatnych sprawach uprowadzenia dziecka za granicę.

(7) Konwencja haska z 1980 r. przewiduje, że ma ona zastosowanie w stosunkach między państwem przystępującym a umawiającymi się państwami, które złożyły oświadczenie o wyrażeniu zgody na to przystąpienie.

(8) Konwencja haska z 1980 r. nie pozwala regionalnym organizacjom integracji gospodarczej, takim jak Unia, na zostanie jej stroną. Unia nie może zatem przystąpić do niej ani złożyć oświadczenia o wyrażeniu zgody dotyczącej państwa przystępującego.

(9) Zgodnie z opinią 1/13 Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oświadczenia o wyrażeniu zgody na mocy konwencji haskiej z 1980 r. wchodzą w zakres wyłącznej kompetencji zewnętrznej Unii.

(10) Ekwador złożył dokument przystąpienia do konwencji haskiej z 1980 r. w dniu 22 stycznia 1992 r. Konwencja haska z 1980 r. weszła w życie w Ekwadorze w dniu 1 kwietnia 1992 r.

(11) Wszystkie zainteresowane państwa członkowskie, z wyjątkiem Austrii i Danii, wyraziły już zgodę na przystąpienie Ekwadoru do konwencji haskiej z 1980 r. Ekwador zaakceptował przystąpienie Bułgarii, Cypru, Estonii, Litwy, Łotwy, Malty, Polski, Rumunii i Słowenii do konwencji haskiej z 1980 r. Z oceny sytuacji na Ekwadorze wynika, że Austria może wyrazić zgodę, w interesie Unii, na przystąpienie Ekwadoru zgodnie z warunkami określonymi w konwencji haskiej z 1980 r.

(12) Ukraina złożyła dokument przystąpienia do konwencji haskiej z 1980 r. w dniu 2 czerwca 2006 r. Konwencja haska z 1980 r. weszła w życie na Ukrainie w dniu 1 września 2006 r.

(13) Wszystkie państwa członkowskie, z wyjątkiem Austrii i Danii, wyraziły już zgodę na przystąpienie Ukrainy do konwencji haskiej z 1980 r. Z oceny sytuacji na Ukrainie wynika, że Austria może wyrazić zgodę, w interesie Unii, na przystąpienie Ukrainy zgodnie z warunkami określonymi w konwencji haskiej z 1980 r.

(14) Austria powinna zatem zostać upoważniona do złożenia swoich oświadczeń o wyrażeniu zgody, w interesie Unii, na przystąpienie Ekwadoru i Ukrainy do konwencji haskiej z 1980 r. zgodnie z warunkami określonymi w niniejszej decyzji. Pozostałe państwa członkowskie Unii, które wyraziły już zgodę na przystąpienie Ekwadoru i Ukrainy do konwencji haskiej z 1980 r., nie powinny składać nowych oświadczeń, ponieważ obecne oświadczenia zachowują ważność w świetle prawa międzynarodowego publicznego.

(15) Zjednoczone Królestwo oraz Irlandia są związane rozporządzeniem Bruksela II bis i biorą udział w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.

(16) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani jej nie stosuje,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

1. Austria zostaje niniejszym upoważniona do wyrażenia zgody, w interesie Unii, na przystąpienie Ekwadoru i Ukrainy do konwencji haskiej z 1980 r.

2. Austria, najpóźniej do dnia 19 lutego 2020 r., składa oświadczenie o wyrażeniu zgody, w interesie Unii, na przystąpienie Ekwadoru i Ukrainy do konwencji haskiej z 1980 r. w następującym brzmieniu: [PAŃSTWO CZŁONKOWSKIE – pełna nazwa] oświadcza, że wyraża zgodę na przystąpienie Ekwadoru i Ukrainy do Konwencji haskiej z dnia 25 października 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę, zgodnie z decyzją Rady (UE) 2019/306.

3. Austria informuje Radę i Komisję o złożeniu swojego oświadczenia o wyrażeniu zgody na przystąpienie Ekwadoru i Ukrainy do konwencji haskiej z 1980 r. i przekazuje Komisji tekst tego oświadczenia w terminie dwóch miesięcy od jego złożenia.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej notyfikacji.

Artykuł 3

Niniejsza decyzja skierowana jest do Austrii.

Sporządzono w Brukseli dnia 18 lutego 2019 r. W imieniu Rady N. Bădălău Przewodniczący

Wersje

1. 2019-02-18